آداب و رسوم صوفیه نشانگر مبانی فکری و اعتقادی آنان است. صحبت و خلوت به عنوان آداب تصوف اسلامی، نقشی موثر در زندگی فردی و اجتماعی اهل تصوف اسلامی و سیر و سلوک آنان در جهت نیل به حقیقت داشته اند. به طوری که صحبت، مجالی برای بروز دادن و صفات برجسته صوفیان همچون ایثار و از خودگذشتگی فراهم می کرده است و تبتل و خلوت، ضمن پالایش صفات مذموم از آن ها روح و ضمیرشان را برای تجلی انوار الهی مستعد می ساخته است. برخی از صوفیان کسب رضای خداوندی رابه واسطه صحبت با خلق و تسامح با آنان طلب می کردند و برخی با التزام به خلوت و انصراف از ماسوی الله و تزکیه باطن، در پی وصول بی واسطه به حق بوده اند. در این مقاله به بیان ماهیت صحبت و خلوت، نزد اهل طریقت، و بررسی دلایل رویکرد متمایز آنان نسبت به مصاحبت با خلق یا اختیار عزلت، در سه گروه مختلف پرداخته می شود و تشابه و پیوند باطنی صحبت و خلوت صوفیانه در جهت وصول به هدفی مشترک، علی رغم وجود تفاوت ظاهریشان، مورد واکاوی قرار می گیرد.

پارامتر مهمی که در نهان نگاری باید تامین شود. مقاومت آن در برابر انواع تبدیلات، فشرده سازی ها و نویزهای عمدی و غیر عمدی ست. بدین منظور معمولا واردسازی علامت پیوند در یک حوزه تبدیل مناسب و با تکنیکی خاص صورت می گیرد. هدف این مقاله، یافتن روشی مناسب جهت نهان نگاری در صحبت است. به طوری که در برابر تبدیل LPC مقاوم باشد. به دلیل خواص مطلوب کدهای شبه نویز طیف گسترده از نوع طول ماکزیمم، این کدها را به منظور تولید علامت پیوند مورد استفاده قرار دادیم. با بررسی اثری که تبدیل LPC و عکس آن بر روی این نوع از علامت پیوند می گذارد روش جدیدی در آشکارسازی علامت پیوند درگیرنده به دست آوردیم. به این ترتیب، بدون اینکه فرآیند واردسازی علامت پیوند مستلزم حوزه تبدیل خاص و تکنیک پیچیده ای باشد، هدف ذکر شده محقق می شود.

همچنان که جوامع پزشکی و جلسات عمومی گسترش می یابند، جراحان قویا و مکررا به انجام مسافرت برای ارایه سخنرانی، شرکت در کنفرانس های علمی و مجامع یا ملاقات با سایر پزشکان برای بررسی دقیق مسایل ویژه می شوند، درحالی که این امر مستلزم سفر هوایی، گذشتن از مناطقی با زمان، اقلیم و آب و هوای متفاوت، خوردن غذاهای متفاوت، خوابیدن در مکان ها و شرایط ناآشنا و ملاقات با افراد جدید فراوان می باشد و در مقابل حاصل این همه چیزی جز خستگی مفرط نخواهد بود.

در این مقاله یک روش اصلاح شده تفریق طیفی چند باندی برای حذف نویز از سیگنال صحبت ارایه شده است. در این روش با تخمین آمارگان نویز غیرایستان، تخمینی از SNR برای سیگنال صحبت بدست می آید که در میانگین گیری وفقی از قابهای سیگنال صحبت بکار گرفته می شود. همچنین با استفاده از آن یک فاکتور فوق  تفریق بدست می آید که سبب کاهش قابل توجه نویز موزیکال می شود. تنظیم پارامترهای الگوریتم نهایی بر اساس SNR بدست آمده انجام می شود؛ بطوری  که الگوریتم نهایی دارای حداقل نویز موزیکال و اعوجاج در سیگنال صحبت است. نتایج حاصل از معیارهای ایتاکورا- سایتو، SNR سراسری و SNR قطعه ای نشان می دهد که الگوریتم پیشنهادی دارای سیگنال خروجی با کیفیت بهتری نسبت به دو الگوریتم تفریق طیفی چند باندی و نوع بهبود یافته آن می باشد.

در این نوشتار نقش و تاثیر «خلوت و صحبت» در سلوک عرفانی از نگاه عارفان صاحبدل و بویژه مولوی مورد بررسی قرار گرفته، و همچنین به این سوال اساسی پاسخ داده شده است که در مسیر تعالی انسان، کدامیک از اولویت بیشتری برخوردارند؟. روش تحقیق کتابخانه ای و منابع مورد نظر، متون عرفانی و بخصوص مثنوی مولوی است. نتیجه حاصل بیانگر این است که خلوت و صحبت از لوازم ضروری سلوک عرفانی به شمار می روند؛ چرا که خلوت نشینی سبب جوشش حکمت و فرزانگی از قلب و جاری شدن آن بر زبان، رفع حجاب سالک، فراغت فکر و ذکر و دوری از بدان و صفات نکوهیده می گردد و صحبت نیکان با تقویت اخلاق پسندیده و تزکیه نفس، کشف اسرار و دقایق هستی، بهره مندی از انوار قدسی مردان کامل و پیران طریقت، آدمی را به سرعت در مراتب کمال سوق داده و به مدارج عالی می رساند؛ و در مقام ترجیح، مولوی صحبت را چنانکه با صالحان باشد بر خلوت ارجح شمرده است.

مولوی در مثنوی تداعی های متعددی به کار می برد و از موضوعی به موضوع دیگر می رود؛ همین امر باعث شده است یکی از مباحث پُرتکرار و مهم عرفانی مثنوی، یعنی صحبت و هم نشینی و شرایط سالکان و فوایدی که مولانا برای همنشین شدن با اولیای الهی برمی شمارد، چندان به طور دقیق بررسی نشود. در این پژوهش به دنبال آن هستیم تا با جمع ابیات پراکندۀ موضوع صحبت و هم نشینی در مثنوی و تحلیل آن ها براساس خود مثنوی، آن هم با تکیه بر نشانه های درون متنی و بافت موقعیتی، به بررسی این موضوع بپردازیم؛ اما به سبب آنکه بررسی شش دفتر مثنوی، خارج از محدودیّت این مقاله است، این موضوع در این پژوهش فقط در دفترهای اول و دوم بررسی می شود. از رهرو این پژوهش پی بردیم که مولانا در موضوع مصاحبت و مجالست سالکان با اولیای الهی، با وجود جرّ جرار کلام، وحدت و انسجام فکری و معنایی خاصی را دنبال می کند و این امر از نظمِ مباحث و مطالب ذیل موضوع صحبت مشخص است؛ بیان انواع مصاحبت و فراق و ذکر شرایط متعددی مانند صبر و تسلیم، توجه به سخنان اولیا و عمل بدان، نداشتن کینه، تلاش پیوسته، اظهار نیاز و تواضع، دوری از پندار کمال و... برای مصاحبت و هم نشینی سالکان با اولیای الهی و نیز آوردن فواید فراوان این مجالست ـ مانند مُبدل شدن حس، رهایی از تن و صورت، رهایی از آشفتگی راه سیروسلوک، رهایی از شیطان، شکستن هوا و آرزو، رهایی از دنیا و لذایذ دنیوی، رهایی از نفس اماره و مکرهای آن و... ـ برای سالکانِ هم نشین شده با اولیای الهی، گویای این نظم و انسجام فکری و معنایی در مثنوی است؛ نیز این موضوعات بر این نکته تأکید می کند که مولانا مصاحبت سالکان با اولیای الهی را بهتر از فراق و تنها گام برداشتن آن ها در مسیر سیروسلوک می داند.